ترنم سحر

هر کس ز خدا می طلبد راحت جانی

من طالب آنم که تو بی غصه بمانی

دوستی را که چشم انتخاب کند ، ممکن است محبوب دل نشود ولی آن را که دل انتخاب کند ، بی گمان نور چشم خواهد شد

هیچ شباهتی به یوسف ندارم...

 نه رسولم,نه زیبایم,نه برای کسی عزیزم,نه چشم به راهی دارم...

فقط...

در " چاه " افتاده ام!!!

خسته شدم

از

همه چیز

و

همه کس

شب تولدم بود چشمام به کوچه خشکید

یادت نبود عزیزم دل من اینو فهمید

از اسمون گذشتم تا تو پرنده باشی

هستیمو باختم تا تو عمری برنده باشی

شب تولد توست ستاره ها رو تک تک

به عشق تو شمردم "تولدت مبارک"

خورشید خنده هامو دادم به رنگ چشمات

خودم تو شب شکستم تا نور بگیره رویات

تو بال و پر گرفتی رفتی از اشیونه

نگاه من هنوزم تو خط اسمونه

شب تولد توست ستاره ها رو تک تک

به عشق تو شمردم "تولدت مبارک"

امروز روز توست...روز اغاز شدنت...روز امدنت...روز شاد شدنت...روز تو با همه ی خوبیهایت...روز تو بهترینم...روز میلادت...روز شکفتنت...ای رسول عشق...در ان روز که منت بر سر دنیا نهادی ای فرشته ی زمینی...ستایش کننده نامیدنت...اما اکنون بی واسطه پس از خدا ستایشت میکنم...

خیلی دلم میخواد امروز از ته دل خوشحال باشم...نمیشه عشق من...نمیشه...

اخه امشب شب میلاد توئه و نیستی گل من...نیستی که ببینی میون شمع و گل و نور...جای خالیت چجوری توی ذوق میزنه...

نیستی ببینی دخترک عاشق قصه ی غمگین سرنوشتم...چجوری گوشه ی اتاقش میشینه و از همین امشب تا خود فردا اشک میریزه...اشک میریزه چون تو رو نداره...

چقدر تو برام مقدسی...چقدر خوبی...چقدر...دیگه کلمه در وصفت پیدا نمیکنم...فقط میدونم بی تو زندگی واسه من غیر قابل تحمل شده...همه دنیای منی و نیستی...این یعنی نهایت تلخی...

همه ی وجودم از هوای عشق تو پره و تو نیستی...نمیدونی...نمبینی...نمیبینی حسرتی که توی تک تک نفسام حس میشه...توی هر ضربان قلبم...توی هر نگاه خیره م به عکس تو توی قاب...

گاهی ارزو میکنم کاش اینقدر خوب نبودی تا من اینطور درگیرت نبودم...بیمارت نبودم...

من شدم مجنون کوی تو که لیلی منی و مجنونت رو نمیبینی...

کاش جور دیگه ای دیده بودمت...کاش اینجوری عاشق نمیشدم...شاید اونطوری میتونستم واسه رسیدن بهت هر کاری کنم...اما حالا از التماس کردن بهت هم عاجزم...هیچ راهی واسم وجود نداره...

امشب...میون همه ی شادی های تو...من گوشه ی تنگ اتاقم میشینم و میشمرم که واااااای...حالا چهارمین ساله که من دارم تنهایی تولدت رو جشن میگیرم...چهارمین ساله که میدونم چهاردهمین روز اولین ماه فصل گرم سال روز توئه...روز اغاز شدنت...و من حتی یک بار هم نتونستم از ته دلم به تو که تنها بهانه ی من واسه زندگی هستی...روز اغاز شدنت رو...روز میلادت رو تبریک بگم...چند سال دیگه باید صبر کنم ؟ چند تا بهمن ماه دیگه باید بگذره تا بتونم تو رو توی این روز در اغوش بگیرم و کنار گوشت زمزمه کنم : بزرگترین و زیباترین هدیه ی خدا به یه بنده ی حقیر...میلادت مبارک !!!

بهترینم کاش یه کم شرایط بهتر بود...کاش تو کمی دست یافتنی تر بودی...اونجوری بهت نشون میدادم که مجنونت واسه لیلیش از هیچی کم نمیذاره...هیچی...

کاش میذاشتی عاشق بودن رو بهت نشون بدم...ثابت کنم که میتونم مال تو باشم...مثل تو خوب باشم...که بتونم حداقل روز میلادت رو بهت تبریک بگم...

عزیز دلم ((محبوبه)) ی  دل شکسته ی من...تو میون همه ی بندزدگی های دلم وصله ی ناجوری...شیک و تمیزی و دلم مثل یه کلبه ی مخروبه ست...ببخش که عاشقت شدم...ببخش...من مثل تو نیستم...اما شیفته ی تو شدم...جای تو توی دل من حقیر نیست...اما اومدی...خودت اومدی...میون این همه ادم باید عاشق بهترینشون میشدم...دست نیافتنی ترینشون...

حالا هم فقط میخوام مثل همه ی این چهار سال با تمام دلم...این روز رو...که روز شادی توئه بهت تبریک بگم...

روز قشنگ میلادت مبارک...!

به خنده ی پوشالی من نگاه نکن...

از برای تو میخندم  بهر شادی توست که خنده لبهایم را آذین بسته

اشک های دردمند دل خسته ام را بنگر...که بی تو در خلوت خیالم...چه عاجزانه میگریم...بی تو در گوشه ای از این خیال خاموشم شمعی بر روی دلم روشن میکنم تا به تنهایی روز تو را...روز زمینی شدنت را جشن بگیرم فرشته ی مهربانم...

کاش لمس بودنت اینقدر سخت و دردناک نبود...کاش بودی بهترینم...کاش میدانستی که چقدر تو را میخواهم...ای کاش...

 پر از ای کاش از کلماتم...جمله هایم...کاش میدیدی...ای کاش...

گنجشکـ شدیمـ، بالُـ و پَر وا کردیم

یکـ خلوتِ عاشقانهِ پیدا کردیمـ

تا بالـ زَدیم تیرمانـ خورد بهـ سنگـ

از بَسـ که چرا و کاشـ و اما کردیمـ

چـقـَدرسـפֿـــتـِـﮧ هـَمـِـﮧ رو פֿـــَط بـزَنـے تـآ بــِﮧ یــﮧ نـفـَر بـرسے!

غـ ـافـِل ازاینـکِــﮧ "تـــُو" لیستِ اوטּ

اوَلـیـטּ کَـسـ ــے بـآشے ڪِـﮧ פֿـــَط خــُورבۓ. . .

به تو نامه می نویسم نامه ای نوشته برباد

که به اسمت چو رسیدم قلمم به گریه افتاد...

زمـآن هیـج دردی را دوآ نکــرد..

این مَن بودَم

که به مــرور زمـآن عـآدت کردم..

و بـآ این هـَمه،

چهـ اجبـآر سخـتی اســت،خــَنده...

و بـآور کنیــد که ^مـَن خوشحـالــَم!

یـآدم است

آن زمـآن کهـ عـآشق هـم بودیم،

وقـتی سر چیز هـآی کوچیک قـَهرمیکـَردیم

هــَردو می خـَندیدیم

و میگـُفتــیم چهـ بـَچگـآنه بود قـَهرمـآن..

یــآدم است،

تـو همیشه بــآ دلهــُرهمیگـُـفتی:

تـَرسـَم از روزیـ است

کهـ عشـق مـَن رآ هـَم بهـ حــسـآب بچگـی بگـُذاریــ

حـآل از آن روز هـآ ســآل هـآ میگـُذرد

و مـَن چیزی رآ که تو از آن

دِلهــُره داشــتی

دیدَم!

که رو به رویــَم می ایـستی

و میگــویی

تــو فقـط عـشــق بچگـی ام بــودی...

میبیــنی؟

زمـآنه چهـ چیـزهـآ که یـآد نمیدهــَد!

هر روز
شیطان لعنتی
خط های ذهن مرا
اشغال می کند
هی با شماره های غلط ، زنگ می زند،‏ آن وقت
من اشتباه می کنم و او
با اشتباه های دلم
حال می کند.
دیروز یک فرشته به من می گفت :
تو گوشی دل خود را
بد گذاشتی
آن وقت ها که خدا به تو می زد زنگ
آخر چرا جواب ندادی
چرا بر نداشتی ؟!
یادش به خیر آن روزها
مکالمه با خورشید
دفترچه های ذهن کوچک من را
سرشار خاطره می کرد
امروز پاره است
آن سیم ها
که دلم را
تا آسمان مخابره می کرد .

با من تماس بگیر ، خدایا
حتی هزار بار
وقتی که نیستم لطفا پیام خودت را
روی پیام گیر دلم بگذار...

آدما مثل عکس هستن ؛ 

زیادی که بزرگشون کنی ، 

کیفیتشون میاد پایین......

زیاااااااااااد بزرگت کردم

اگه گریه بذاره مینوسم
کدوم لحظه تورو از من جدا کرد
نگو اصلا نفهمیدی نگو نه
تو بودی اون که دستامو رها کرد
خودت گفتی خداحافظ تموم شد
من و تو سهممون از عشق این بود
خود تو حرمت عشق و شکستی
بریدی اخر قصه همین بود
اگه مهلت بدی یادت میارم
روزایی رو که بی تو بین شب بود
تمام سهمت از دنیا عزیزم
بذار یادت بیارم یک وجب بود
بهت دادم تمام آسمونو
خودم ماهت شدم آروم بگیری
حالا ستار ه هام دورت نشتن
منو ابری گذاشتی داری میری
بیا بگرد از این بن بست بی عشق
بذار این قصه اینجوری نباشه
چرا بذر جدایی رو چرا تو
چرا دستای تو باید بپاشه
خدا حافظ نوشتن کار من نیست
اخه خیلی باهات ناگفته دارم

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

دلم تنـــگ است از دنیـا چرایش را نمـی دانـم

         من این شعـر غـم افـزا را شبی صد بار می خوانم

       چه می خواهم از این دنیا، از این دنیای افسونکار

  قســــم بر پاکـی اشکـــــم جوابم را نمی دانم

    شروع کودکی هایـم سرآغـاز غمــی جانکــاه

   از آن غـم تا به فرداهـا پر از تشـویش، گریانـم

بهــار زندگی را مـن هــــزاران بار بوییــدم

                                        کنـون با غصـــه می گویـم خداونـدا پشیمانم

به سـوی درگـه هستــی هزاران بار رو کردم

    الهی تا به کی غمگین در این غم خانه می مانم

خدایــا با تو می گویم حدیث کهنـه ی غم را

        بگو با من که سالی چند در این غم خانه مهمانم

دلم تنـــگ است از دنیا چرایش را نمی دانم

   ولی یک روز این غم را ز خود آهسته می رانم

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم

امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه بامی که پریدیم ، پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود

حالا که رماندی  و  رمیدیم ، رمیدیم

کوی تو که باغ ارم و روضه خلد است

انگار که دیدیم ، ندیدیم  ندیدیم

صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن

گر میوه یک باغ نچیدیم ،  نچیدیم

سر تا به قدم تیغ  دعاییم  و  تو غافل

هان واقف دم باش رسیدیم ، رسیدیم

((وحشی)) سبب دوری و این قسم سخنها

آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم

برای او شادی را هدیه میکنم حتی به کسانی که آن را از من گرفتند!

عشق می ورزم به همه کسانی که دلم را شکستند!

دعا میکنم برای آنهایی که نفرینم کردند...

و میخندم!

چون میدانم خدا همیشه آن بالا با من است!!!

تو که نمیدانی خنده هایم چقــــــدر درد میکند فقط میبینی که میخنــــدم پــــــــس قضاوت به خــــــوشبختیم نــــکـن !!

ببار ای باران

می خواستم شب باشم تا ستا رگا نم بر تو بتا بند
میخوا ستم غرو ب باشم تا سرخی افق من چشمانت را نوا زش دهد

می خواستم ابر باشم تا بارانم بر کویر قلبت ببارد

اما......

افسوس!شبم را بی ستاره و غروبم را بی افق و ابرم را بی باران کردی و سر انجام قلبم را

خاکستر کردی و خاکسترها را به باد سپردی......

روزی که به روزگارم
بدورد گفتی
آسمان نیز
جامه ی سیه به تن کرد
و چون کودکی جدا شده
ز دامان مادر
ناله سر داد و گریست
لحظه ها
از پی هم بگذشتند
و اینک نه یک سال
 چندین سال است
که من بی خبر از تو
روزهای بارانی
انتظار را  روی بوم خیال
 می کشم

.

.

هنوزم هم
امید در دلم
کودک تیز پایزیست
غافل از پیری و مرگ

.

.

من به فرداها امید
می بندم
به روزی بارانی
روزی که
با لبخندی
شیرین
به خلوت دلم پا نهی
و با کلامی که
بوی زندگی می دهد
بگویی :
چترم را فراموش کرده ام.

.

.