دنیای من

یکشنبه ٢٠ آذر ۱۳٩٠

برتن خورشید

کلمات کليدي :رامین خلیلی، ramin khalili، عشق من تنهایی، ترنم سحر

 

برتن خورشید می پیچد به ناز

چادر نیلوفری رنگ غروب

تک درختی خشک، در پهنای دشت

تشنه می ماند در این تنگ غروب

 

 

                                                   از کبود آسمانها، روشنی

                                                   می گریزد جانب آفاق دور

                                                   در افق، بر لاله ی سرخ شفق

                                                    می چکد از ابرها باران نور

 

 

می گشاید دودشب آغوش خویش

زندگی را تنگ در بر می گیرد به بر

باد وحشی می دود در کوچه ها

تیرگی سر می کشد از بام و در

 

 

                                                شهر می خوابد به لالای سکوت

                                                 اختران نجوا کنان بر بام شب

                                                  نرم نرمک باده مهتاب را،

                                                  ماه می ریزد درون جام شب

 

 

نیمه شب، ابری به پهنای سپهر

می رسد از راه و می تازد به ماه

جغد می خندد به روی کاج پیر

شاعری می ماند و شام سیاه!

 

 

                                                  در دل تاریک این شبهای سرد،

                                                  ای امید ناامیدی های من!

                                                  برق چشمان تو، همچون آفتاب-

                                                  می درخشد بر رخ فردای من